Marš na Beograd ili Beogradski maraton, predstavljao je oblik eskalacije studentskog protesta u Novom Sadu. Budući da mediji nisu izveštavali o protestima gotovo uopšte iako su ulice svih većih gradova u Srbiji već nedeljama bile okupirane građanima i studentima koji su protestovali protiv režima i krađe glasova, novosadski studenti rešili su da demonstriraju svoju solidarnost sa kolegama širom Srbije i privuku pažnju medija šetnjom do Beograda, pod parolom “80 kilometara peške, na sahranu SPS-u”.

13. decembra 1996. godine, dugačka kolona studenata i građana Novog Sada na čelu sa prvim demokratski izabranim gradonačelnikom Mihajlom Svilarem, ispratila je do Beogradske kapije u Petrovaradinu grupu od oko dve stotine prijavljenih maratonaca. Kolonu je na putu do Beograda pratilo vozilo GSP-a i nekolicina stranih i domaćih fotoreportera i snimatelja, kao i trio sa novosadske Akademije umetnosti – Aleksandar Davić, Tolmai Sabolcs i Nenad Milošević – koji je ceo događaj ovekovečio kroz dokumentarac Ove noge nisu male, danas jedan od retkih javnosti dostupnih video-zapisa iz ovog vremena.

Logistička priprema ovog poduhvata je bila minimalna. Maraton je preduzet samo nekoliko dana nakon izglasavanja, bez mnogo planiranja. Studentska kolona napredovala je brže nego što je predviđeno, čak i duboko u noć kada je počela da pada kiša. Logistički tim sastavljen od dva studenta je, u toku noći između 13. i 14. decembra automobilom prešao put između Novog Sada i Beograda više puta, u nastojanju da obezbedi adekvatan doček studenata u gradovima kroz koje je kolona prolazila, uključujući tu i distribuciju potrepština poput suvih čarapa, vode, čaja i hrane. Simboličan poklon beogradskim kolegama, vojvođanska korpa, improvizovan je uz pomoć donacije iz jedine otvorene cvećare u Novom Sadu te noći, na Bulevaru oslobođenja, i isporučen maratoncima na samom prilazu Brankovom mostu. Budući da je kolona pristigla na domak Beograda pre nego što se razdanilo, studenti su bili prinuđeni da prave pauzu na ulazu u grad, kako bi što veći građana dobio priliku da ih dočeka na mostu. Nakon 22 sata pešačenja, studenti Novosadskog univerziteta umarširali su u Beograd oko 8 sati ujutro, i na Brankovom mostu susreli se sa kolegama sa Beogradskog univerziteta. Zajedničkom šetnjom po Beogradu studenti su demonstrirali međusobnu solidarnost i zajedništvo, a potom su novosadski studenti koji su želeli da prenoće u Beogradu spojeni sa svojim domaćinima.

16 januara 1997. godine, Đorđe Balašević je ugostio maratonce na svom godišnjem koncertu u Sava centru, predstavivši ih auditorijumu kao “neke nove klince” koji su između Novog Sada i Beograda konačno sagradili most. Studenti su Đoletu poklonili cveće i priveske za pertle sa natpisom “Ove noge nisu male”. Snimak celog koncerta dostupan je ovde , a u rubrici Svedočanstva na ovom sajtu možete pročitati i Đoletovo sećanje na taj događaj.